Οι άνθρωποι από μόνοι τους γίνονται κάτι που δεν είναι. Όμορφοι, ευπαρουσίαστοι. Απομακρυσμένοι από τα συναισθήματά τους.

Μην κολλάς στα σημάδια και τις ερμηνείες! Δεν εξηγούνται όλα έτσι! Χάνεις την αξία της στιγμής που είναι να σου αποκαλυφθεί εκείνη η Αλήθεια!

Η θνητή φύση του πλάι στην αθάνατη.
Το χρώμα που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στον κόσμο τούτο.
Η Αρμονία χάθηκε από τα μάτια του, μα όχι από την Αλήθεια.

Γνωρίζεις πως δε γνωρίζεις το μετά.
Είναι μέσα σου, όμως, σε εκείνον τον κώδικα γραμμένο, που άνθρωπος ακόμη δεν έχει σπάσει.

Δεν κράτησα τίποτα για μένα, όχι από αδυναμία, αλλά από δύναμη.

Το μαζί δεν ξεκινά με τον φόβο του χωρισμού.
Ξεκινά με την πρόθεση να μείνει.
Ακόμη κιαν, κάποια στιγμή,
οι δρόμοι αλλάξουν πορεία.

Οι άνθρωποι απαιτούν, οδηγούν ο ένας τον άλλον σε διλήμματα. Ξεχνούν τη φωνή, την αφή, την όψη, το φως που μένει πίσω τους, να μαρτυρά την παρουσία τους.

Η ομορφιά του Κάτω Κόσμου είναι η σιωπή του.
Η κραυγή του ανήκει σε όσους δεν βλέπουν.

Οι λέξεις που κατοικούν στον κόσμο των ανθρώπων δεν είναι εκείνες που μπορούν να αγγίξουν την ιεροτητά του όσο και να θέλουν.

Πόσο μπορεί να εγκλωβίζει μια αγκαλιά;
Πόσο στενάχωρο μπορεί να γίνει το γεμάτο;
Πόσο η αγάπη μοιάζει φυλακή, όταν ο πόνος έχει γίνει εξάρτηση.

Λύτρωση ο θάνατος, λύτρωση και η ζωή. Στη διαδρομή ο στόχος είναι ίδιος με τον αγώνα, λυγίζει κάθε μαχητή.

Είναι που ο ζωγράφος σε έσβησε από τον πίνακα κιας ήσουν μέρος του τοπίου. Η κραυγή σου το έκαιγε. Η σιωπή σου το άδειαζε. Όσο άντεξε το μαζί άλλο τόσο το χώρια του έταζε, γιαυτό πήρες τα δικά σου πινέλα.

Μετά μιλάμε για μοναξιά, για εγκατάλειψη, για αποξένωση, όταν εμείς οι ίδιοι πρώτα αφαιρέσαμε το μαζι! Εμείς με τα ίδια μας τα χέρια!